Jak wspomniano w rozdziale o dźwiękach tworzonych przez instrumenty, istnieją dźwięki, których widmo jest bardziej złożone niż opisywane wyżej - oto przykład. Takie dźwięki mają najczęściej widmo ciągłe - tzn. w zbiorze wytwarzanych przez źródło dźwięku częstotliwości nie ma wybijającej się jednej częstotliwości podstawowej.

Przykładowe ciągłe widmo dźwięku

Częstotliwości zawarte w tym dźwięku gęsto wypełniają dostępny zakres.

Przypomnienie, z poprzedniego rozdziału

Tu dla przypomnienia - widmo dźwięku "muzycznego" - widać, że pomiędzy wyraźnie wybijającymi się częstotliwościami istnieją szeroki "puste" obszary niewykorzystanych częstotliwości.

Jeszcze o dźwiękach "niemuzycznych"

Wracając zaś do dźwięków niemuzycznych - szumów, zgrzytów, chrzęstów itp. - charakteryzują się one tym, że zawierają bardzo dużo różnych tonów, nie będących ze sobą w prostych związkach.

Np. stuknięcie łyżką w stół wywołuje dźwięk, który nie ma określonej wysokości, jego wysokość jest nieokreślona, a barwa jest mało "muzyczna". Analiza widma tego dźwięku wykaże, że jest w nim mnóstwo chaotycznie rozmieszczonych tonów, które do tego zanikają dość szybko.

Większość (już w dużym stopniu muzycznych) instrumentów perkusyjnych zachowuje się w ten sposób - tzn. wydają dźwięk o trudnej do określenia wysokości.

O tonach, barwie i pięknie muzyki można by dużo; ja zakończę tylko pytaniem - problemem do zastanowienia:

Co takiego charakterystycznego w widmie dźwięków powoduje, że jedne dźwięki (np. dźwięk C i G) brzmią ze sobą ładnie (konsonansowo), ale inne (np. C i H) dają dysonans?

Barwa, a wysokość dźwieku << Dźwięki niemuzyczne